ENTJ ها (ژنرال ها)
ENTJ ها که ما آنان را ژنرال (Fieldmarshal) می نامیم دارای بالاترین میزان مدیریت میدانی و سازماندهی در شرایط مختلف هستند. دومین خصوصیت بارز ژنرال ها سازماندهی در شرایط حساس و غیرمترقبه است که خوشبختانه آنها در این مورد دارای قدرت بالفطره ای هستند. اگرچه مهندسی ساختاری و عملیاتی تا حدی در عملیات سازمانی مورد استفاده قرار می گیرد، اما ژنرال ها در این زمینه کمی نسبت به دیگر تیپ های بینشی عقب هستند و با مرور زمان می توانند این مهارت را در خود تقویت کنند. به هر باید گفت که هر نوع تمرین استراتژیک می تواند توانایی های افزونتری را به قابلیت های مهندسی و نیز مهارت های سازماندهی آنان بیافزاید.
ژنرال ها که به سختی حدود 2 درصد از جمعیت جامعه را تشکیل می دهند، افرادی هستند که برای رهبری به دنیا آمده اند و از همان دوران کودکی نیز می توان تشخیص داد که به گروه های کوچک دوستانشان دستور می دهند. در برخی موارد آنها خودشان را مسئول گروه ها می دانند و بعضی اوقات گیج می مانند که این اتفاق چگونه رخ داد. اما می توان دلیل این اتفاق را اینگونه توجیه کرد که آنها از همان دوران کودکی در هر جایی که باشند قدرت بالفطره و طبیعی در دستور دادن و فرماندهی دارند تا بتوانند افراد را در میادین مختلف اداره کرده و آنان را برای رسیدن به اهداف موردنظر هدایت کنند. آنها در تهیه نقشه برای یک کار، شرکت و یا سازمان همانند سرپرست ها یا ESTJ ها عمل می کنند اما ژنرال ها بیشتر به جای آنکه به دنبال قوانین و رویه ها باشند به دنبال سیاست ها و اهداف می باشند.
آنها نمی توانند سازمان ها را ایجاد کرده و نمی توانند اهدافشان را پیاده سازی کنند. زمانیکه ژنرال ها مسئولیت یک سازمان را بر عهده دارند، خواه نظامی، تجاری و آموزشی باشد خواه دولتی، بیش از هر تیپ دیگری این قدرت را دارند که مسیر و افق نهایی که سازمان باید به آن برسد را به تصویر بکشند و به نظر می رسد که به راحتی می توانند آن تصویر را با دیگران به اشتراک بگذارند. مهارت های سازماندهی و همکاری آنها به خوبی توسعه یافته است، و این بدان معناست که در قاعده بخشیدن به موضوعات مختلف، رتبه بندی اولویت ها، کلیت بخشی، خلاصه سازی، مدیریت میدانی و به تصویرکشیدن ایده هایشان دارای قدرت های بالایی هستند. به نظر می رسد قدرت سازماندهی آنها از قدرت تحلیل کردنشان قویتر است و اگر رهبران ENTJ بخواهند قدرت تحلیلشان را افزایش دهند باید تبدیل به مخترع (ENTP) و یا مهندس (INTP) شوند.
ژنرال ها در جامعه به مراتب رفیع مسئولیتی و مدیریتی می رسند و از این موضوع نیز خرسندی کامل دارند. آنها از اینکه تمام انرژیشان را صرف اهداف و کارشان کنند هیچگاه احساس خستگی نکرده و به راحتی می توانند دیگر بخش های زندگیشان را به خاطر مسائل کاری بلوکه کنند. ژنرال ها در هر حوزه ای اعم از پزشکی، حقوق، تجارت، آموزش، حکومت و نظامی گری، مدیرانی برجسته بوده و می توانند بخش های تحت مدیریت خود را با سیستم های ظریف و دقیق عملیاتی، برنامه ریزی صحیح در جهت پیشرفت و اهداف کوتاه مدت و بلندمدت اجرایی رهبری کنند. یک ژنرال برای انجام هر کاری همیشه باید یک دلیل هدفمند داشته باشد و احساسات افراد نیز معمولا دلیل کافی برای آنها نمی باشد. آنان ترجیح می دهند که تصمیماتشان بر اساس اطلاعات غیرشخصی باشد و می خواهند بر روی برنامه هایی کار کنند که به خوبی طرح ریزی شده باشند – مانند استفاده از عملیات مهندسی شده – و انتظار دارند که بقیه نیز از این روش تبعیت کنند. از خواسته های آنها می توان به کاهش خطوط قرمز کاغذبازی، دوباره کاریها و سردرگمی بی هدف در محیط کار اشاره کرد و کارمندانی را که نمی توانند خودشان را با برنامه های آنها وفق دهند و کاراییشان را افزایش دهند به راحتی اخراج می کنند. با این وجود ENTJ ها با رویه های ثابت شده و بدون تغییر مشکل دارند و هر دستورالعملی را که قصد ناکارآمدسازی آنها در دستیابی به اهدافشان باشد به راحتی نقض کرده و کنار می گذارند. یکی از خصوصیات ژنرال ها این است که به راحتی می توانند ناکارآمدی ها و مشکلات را ریشه یابی کرده و از بین ببرند و نیز در مقابل تکرار خطاها هیچ صبر و حوصله ای از خود نشان نمی دهند.